Fietsenwinkels, een ras apart.

M’n hartslag schiet pijlsnel de hoogte in. M’n ademhaling versnelt. M’n ogen zijn zo hevig gefixeerd op de baan dat m’n lenzen er bijna uit wippen. Ik wijk uit naar rechts en probeer m’n bocht zo groot mogelijk te maken om dan af te slaan naar links. Acute paniek. En dat allemaal tegen 3 kilometer per uur. Tot m’n grote verbazing zit ik nog steeds rechtop, en ben ik niet gevallen. Bochten nemen met de fiets, ik ben er zo wild niet van.

Desondanks was ik op zoek naar een nieuwe tweewieler. De winkelstraat die achter ons nieuwe huis ligt, is immers een klein paradijsje met prachtige fruit- en groentenwinkeltjes, tientallen bakkerijtjes, schoenenmekka’s én niet onbelangrijk: ik moet maar 1 keer een bocht van 45 graden nemen, en dan gaat het honderden meters rechtdoor.

De zoektocht begon op het Antwerpse Zuid, waar ik in de eerste winkel buiten ging met een oor dat de daarop volgende 3 uur tijdelijk doof was. Een band oppompen, dat had de behulpzame medewerker precies nog niet vaak gedaan, want het rubber sprong alle kanten op toen ie iets te enthousiast z’n pomp erop los liet. In de tweede ging ik lopen van de onvriendelijke uitbaatster, die het – op haar intonatie af te gaan – vreemd leek te vinden dat ik niet thuis was in de wereld van het voor- achter- en tegenremmen. Of zoiets. En in de derde winkel vond ik gewoon m’n ding niet.

Dat ding was: een prachtige vintage omafiets (ik beschreef het lichtjes gegeneerd als een bommafiets, maar omafiets blijkt dus echt vakterminologie te zijn, thumbs up for me.) Liefst wit. Met bruine dunne banden. Niet te zwaar. En… met een mandje. Het mandje is echt heel belangrijk, want laat ons eerlijk zijn: dat ziet er gewoon zó leuk uit. En het is nog handig ook, want ik weet zeker dat als ik met een volle schoudertas moet fietsen, ik gewoon meteen omval.

Ik kwam ‘m tegen op een webshop van een fietsenwinkel in een Limburgs dorpje. Maar zoals dat ook gaat met mannen: je wil hem eerst eens zien in het echt, om te kijken of ie er even goed uit ziet, en of het ook in het echte leven klikt. Gisteren was het zover: de date met m’n toekomstige fiets, in een waar hypermodern gespecialiseerd paradijs met honderden modellen waar ik me de ogen zou uitkijken. Althans, dat dacht ik. Dat van het moderne gespecialiseerde paradijs klopte duidelijk niet. Dat van de ogen uitkijken des te meer.

Verfborstels en lijmpistolen naast computermuizen opgesmukt met roze diamanten. Recuperatieshakes, naast kinderpyama’s om iets verder een achttal BH’s te vinden. Badjassen waren er ook. Fitnesstoestellen en tuinmateriaal, naast pantoffels en kinderspeelgoed. Dobbelstenen. Cadeaulinten. Puzzels. Net wanneer ik dacht dat het niet gekker kon, kwam ik in de laatste ruimte terecht: die van de fietsen. Het voelde als een hindernissenparcours. De lange weg naar de top. En nu ging ik op zoek naar die ultieme beloning: de witte vintage omafiets. De liefde was groot, maar toch kreeg ze concurrentie van een zwart model. Ik besloot dan maar eerst op zoek te gaan naar het perfecte mandje. Respect voor de dorpse shopmedewerker die bakken geduld had toen ik alle soorten materialen wou zien, toch liever bruin dan zwart wou – ook al moest ie daarvoor alle dozen van het schap halen en zich erin verdiepen -, die me 5 minuten de tijd gaf om de mandjes eens voor beide fietsen te houden om te kijken op welk model ze het mooist pasten, en die er nog gratis een extra rem op wou plaatsen. M’n vriend, daar spreek ik al niet meer van, want die is mijn kuren al gewoon.

De witte! Het wordt de witte. Ook al heeft die geen versnellingen. Ook al loop ik het risico ermee overkop te gaan als ik iets te enthousiast rem, want blijkbaar moet ik ook tegentrappen om te remmen en daar ben ik net zo tuk op. En ook al is m’n mandje zo groot dat ik waarschijnlijk om de 50 meter omval dankzij evenwichtsstoornissen. Wie mooi wil zijn, moet nu eenmaal lijden, niet?

Misschien ben ik dan niet de beste fietsster, ik heb wel de mooiste.

Misschien ben ik dan niet de beste fietsster, ik heb wel de mooiste.

Advertenties
Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s