Recept: Ricotta-framboostaart

Ricottataart met frambozen ricotta-framboostaart

Ik had jullie nog enkele recepten beloofd van de taarten waarmee ik op m’n housewarming uitpakte, dus in plaats van koekjes te bakken vanavond, hou ik het bij het schrijven van dit digitale lekkers: Ricotta-framboostaart. Oftwel: een gemakkelijk, snel en ontzettend lekker baksel. Ricotta, hoor ik sommigen denken? Absoluut. Om deze taart te lusten, hoef je zeker geen kaasliefhebber te zijn. Maar het staat buiten kijf dat fans van yoghurt en smoothies hier dol op zijn.

Ingrediënten:

* Voor het deeg:
– 185 g bloem
– 50 g witte suiker
– 120 g koude boter
– ½tl zout (enkel indien de boter ongezouten is)
– 1 eidooier 

* Voor de vulling:
– 350 g ricotta
– 2 el witte suiker
– 1 tl vanille-extract (optioneel)
– 1 bakje frambozen (vers of diepvries, indien ontdooid en uitgelekt)

Bereidingswijze: 

* Deeg:
–  Meng de bloem, het zout en de suiker in een kom.
– Snijd de koude boter in heel kleine stukjes en voeg toe. Goed mengen.
– Voeg het eigeel toe.
– Kneed alle ingrediënten tot een samenhangende bal.
– Druk de deegbal plat en verpak in plastic folie. Laat het minstens 30 minuten rusten in de koelkast.

Je kan dit deeg ook met een foodprocessor maken:
Doe alle ingrediënten in de machine en laat die 10-15 seconden draaien tot je een kruimelige massa hebt. Neem het deeg uit de machine en druk het met de hand samen tot een bal. Druk de bal plat en verpak in plasticfolie. Laat minstens 30 minuten rusten in de koelkast.

* Rest van de taart:
– Verwarm de oven voor op 175°
– Vet een springvorm in met boter en bestuif met een beetje bloem. Gooi de overtollige bloem op het aanrecht (waar je dadelijk het deeg gaat uitrollen).
– Doe alle ingrediënten van de vulling in een kom, behalve de frambozen. Roer goed door.
– Voeg de frambozen toe en roer voorzichtig door.
– Neem het deeg uit de koelkast en verwijder de folie.
– Bestuif het aanrecht met bloem.
– Rol het deeg uit tot een ronde lap van ongeveer 30 cm.
– Bekleed hiermee de springvorm. Zorg dat je een opstaande rand hebt van ongeveer 3 cm hoog.
– Schep de vulling in de beklede vorm.
– Zet de taart op een rooster in het midden van de oven en bak ze ongeveer 45 minuten.

Enjoy!

Advertenties
Standaard

Garagezilla – The Sequel

Was je altijd al op zoek naar iemand die het ene moment te bang is om haar ogen te sluiten, en het andere vrijwillig en met veel goesting bij 3 louche Bulgaren in een nog louchere wagen kruipt? Stop, met zoeken. I’m your man.

Oude herenhuizen maken veel geluiden, zegt men altijd. Ik ben meer van het principe: die geluiden moeten dan toch ergens vandaan komen. En dat dacht ik vannacht om 2 uur te bewijzen. Niet omdat ik niets beters te doen had, wel omdat m’n vriend en ik al enkele keren lawaai hoorden op het gelijkvloers. Wij lagen in de slaapkamer, 2 verdiepen hoger. En we hebben héél hoge plafonds. Dat geluid had met andere woorden best wat meters te overbruggen, dus dit moést wel iets zijn. Er rotsvast van overtuigd dat er iemand in ons huis zat, trok ik met de wederhelft naar beneden. En toen Pieter z’n eerste stap op de trap zette, leek het alsof er ineens een deur werd toegedaan beneden. Te luid, te veel toeval. Beneden moesten we zijn. Alhoewel, we… Pieter dus. Ik hield de wacht in de hal, om de man te kunnen overmeesteren als die via één van onze bergingen zou proberen te ontsnappen. Ongewapend. In een slaapbloesje. En met een bril die niet echt scherp genoeg meer is om een staanlamp van een mens te onderscheiden. Maar de intentie was er.

Vijf minuten later kreeg ik te horen dat er niets aan de hand was en trokken we terug naar boven. Pieter deed alsof alles in orde was en stelde me heel lief gerust, maar als je daarna nog 10 minuten de wacht houdt boven de trap, zo hard voorover gebogen dat je bijna naar beneden valt om toch maar elk geluid te kunnen horen… nou ja, dan mist dat geruststellen z’n effect wel.

Eens het licht uit was hoorden we weer 2 keer precies een deur toeslaan, en snorde de wederhelft z’n zakmes op om terug naar het gelijkvloers te trekken. “Maar niets aan de hand hoor schattie.” Juist ja. Nadat we zelfs de koffer van de auto grondig inspecteerden, moesten we toch terug met lege handen naar boven. Na een tussenstop in de zetel om alles nog even goed in de gaten te houden, zochten we toch maar terug onze kamer op. Op 1 voorwaarde: Hij mocht niet voor mij in slaap vallen. “Tuurlijk niet, ik ga je beschermen.” 10 minuten later lag er eentje in dromenland. En het was niet ik.

The Day After:

Hoera, het is licht! Onze spullen staan hier nog allemaal! We hebben het overleefd!
Geen sporen van inbraak. Maar ik kreeg meteen andere katten te geselen. Ik had met een gijzeling te doen. Weer stond er immers iemand voor m’n poort geparkeerd. Voor zij die wat leutige background nodig hebben, 1 adres: https://ellelives.wordpress.com/2013/09/25/garagezilla/

Na een toeterconcert waar menig fanfare nog een puntje aan kon zuigen, nog steeds geen spoor van de boosdoener(s). In afwachting van de politie besloot ik maar gewoon te… wachten. Want dat is wat mensen doen die gevangen zitten in hun eigen huis. En ze worden ook een beetje chagrijnig. Zo chagrijnig dat ze zelfs nog los op de bestuurder zouden vliegen, al was het een louche gespierde man. Oh wacht, dat deed ik al (zie de link hierboven).

Met z’n drieën waren ze dit keer. En van Bulgaarse afkomst. Uiteraard. Gelukkig spreek ik die taal ondertussen al een beetje en begrijp ik dus moeiteloos wat “soeri soeri, faaiv minoetjes” betekent. Al tellen ze in Bulgarije precies op een andere manier, want die faaiv minoetjes waren er bij mij toch een dikke dertig.

Rap rap kropen ze ondertussen in de wagen, maar dat was zonder mij gerekend. “Als jullie mij 5 minuten laten wachten, ik jullie ook”, en ik zette me in de wagen. Dat hadden ze precies niet zien aankomen, maar wat gemekker en een tiental verontschuldigingen later, leken ze te begrijpen dat ik niet ging vertrekken. Ondertussen was de buurman al enkele keren licht geamuseerd komen toekijken, en was ook m’n wederhelft poolshoogte komen nemen nadat ik hem uit z’n bed getoeterd had. Of in z’n ogen ongeloof, amusement, trotsheid of pure verontwaardiging of ‘Ik moet jou dringend naar het gesticht brengen’ blonk, weet ik nog niet goed. Al leken de eerste 2 kernwoorden het te winnen nadat ik vroeg: “Haal je eens een lepeltje? Ik ging juist beginnen aan m’n Petit Gervais toen ze toekwamen.” Dus waarom niet gewoon even ontbijten en m’n mails doen in hun wagen?

Een kwartier later hadden de Bulgaren het wel gehad. “Iz niet meer faaiv minoetjes, iz al faaivtien minoetjes’.

“Met rente gaat dat ook zo”, kaatste ik terug. En ik bleef nog even zitten.

Standaard

Recept: vanille-speculoostaart

Vanille-speculoostaart

Zij die niet gek zijn van taart, blijven hier de komende weken misschien best weg, want vanaf nu komen m’n bakrecepten van m’n Housewarming-buffet online (check  https://ellelives.wordpress.com/2013/11/11/housewarming-een-mooi-excuus-om-je-baking-frenzy-even-de-vrije-loop-te-laten/) Al gaat die waarschuwing wel lijnrecht in tegen het succes van mijn blogstatistieken. Vergeet dus maar snel wat ik gezegd heb, en probeer onderstaand recept vann mijn vanille-speculoostaart toch maar. Wedden dat je er wild van bent?

KRUIMELDEEG (opgelet: eerst 1 uur laten rusten in de koelkast)

(pssstt: aangezien ik 16 taarten en cakes op het programma had staan, heb ik gekozen voor kant-en-klaar kruimeldeeg. Jammer genoeg iets minder brokkelig en smaakvol, maar wel erg tijdbesparend.)

Ingrediënten
– 100 g koude boter in blokjes
– 50 g suiker
– 2 vanillestokjes
– 1 ei
– 200 g bloem
– 2 eetletepels water
– een snufje zout

Bereidingswijze
1. Doe de boter, het zout en de suiker in een mengkom. Kneed met de hand, of zet de keukenrobot op een matige snelheid.
2. Schraap de zaadjes uit de vanillestokjes en doe ze bij het mengsel.
3. Voeg het ei toe. Kneed verder tot een homogene massa.
4. Voeg de helft van de bloem toe. Kneed even verder op lage snelheid en doe de resterende bloem en het water bij het mengsel.
5. Verhoog systematisch de snelheid van de keukenrobot. Meng verder tot het deeg begint te bollen.
6. Haal het deeg uit de keukenrobot en kneed even verder met de handen.
7. Laat het deeg 1 uur rusten in de koelkast.

CREME PATISSIERE (Yummy banketbakkersroom)

Vanillespeculoostaart_2

Ingrediënten
– 1 vanillestokje
– 5 eidooiers
– 6 dl melk
– 100 g suiker
– 50 g maïszetmeel

Bereidingswijze
1. Klop de eidooiers met de suiker tot een lichte massa en voeg dan het maïszetmeel toe. Meng goed.
2. Schraap de zaadjes uit het vanillestokje en voeg dit toe aan de melk. Verwarm op een laag vuurtje, en voeg ook het uitgeholde vanillestokje toe. Haal de pan van het vuur wanneer de melk begint te koken.
3. Verwijder het vanillestokje en giet het mengsel van ei, suiker en maïszetmeel hierbij. Zet op het vuur en warm op tot het kookpunt.  

EN TOT SLOT…

Ingrediënten
– 300 g speculoospasta
– 35 g bloem
– 140 g verkruimelde speculoos

Bereidingswijze
1. Vet een hoge taartvorm in met boter.
2. Verwarm de oven voor op 180 °C.
3. Rol het kruimeldeeg uit en leg in de taartvorm.
4. Meng de speculoospasta met de bloem.
5. Strijk de speculoospasta gelijkmatig over de taartbodem.
6. Giet de crème patissière hierover en verdeel gelijkmatig.
7. Strooi de verkruimelde speculoos bovenop de taart.
8. Bak 30 minuten op 180 °C.
9. STOP! Laat de vanille-speculoostaart eerst volledig in de vorm afkoelen, dàn pas aanvallen.

Standaard

Housewarming. Een mooi excuus om je baking frenzy even de vrije loop te laten.

Cake met cacao en stukjes chocolade
Vanille-speculoostaart
Ricottataart met frambozen
Cheesecake
Brownie
Appelcake met amandel
Pecannotenkoek
Good old viervierdencake
Appel-kaneeltaart

Toen ik moest beslissen wat ik zou maken voor onze housewarming, was het snel beklonken. Eigenlijk wist ik op voorhand al dat ik zou gaan bakken. In die mate bijna, dat ik haast een housewarming organiseerde, puur als excuus om een hele dag volledig loss te kunnen gaan in m’n keuken. Baking frenzy, oftwel: “a state of great excitement when some baking is going on.” Dat gebeurde dus 2 weken geleden. 4 weken terug dook ik m’n patisserieboeken en online hulplijnen al in, om een menu op te stellen. En een week later werkte ik m’n draaiboek uit. Je bent licht neurotisch, of je bent het niet.

Een gouden tip wanneer je beslist om 16 taarten en cakes te gaan bakken op 1 dag tijd: planning is alles. Wat die 16 betreft overigens: dat getal is compleet gerechtvaardigd. Echt wel. We verwachtten iets meer dan 80 personen, dus als iedereen 2 stukjes eet, moet je er 160 in huis zien te hebben. Je moet dus niet alleen kunnen bakken, ook je wiskunde moet meezitten. Maar planning dus:

– Kies niet allemaal taarten die elk een uur in de oven moeten. Er zijn er genoeg waarbij een half uurtje volstaat.
– Doe je boodschappen op voorhand. De hoofdingrediënten zijn toch meestal boter, bloem, suiker, eieren, vanille en ook ricotta, noten en fruit blijven een dikke week goed.
– Kies voor taarten waarbij je qua afwerking amper werk hebt.
– Ga voor een keertje voor kant- en klaar kruimel- of bladerdeeg. Zo win je massa’s tijd.
– Start de dag zelf met enkele taarten die maar een half uurtje de oven in moeten. Zo boek je meteen visueel resultaat en geraak je niet ontmoedigd.
– Na een drietal taarten die maar een korte baktijd nodig hebben, kan er eentje van een uur de oven in.
– Ondertussen kan je al aan je volgende taart beginnen zodat die klaar staat om erna de oven in te gaan, én heb je de tijd om een kleine middagpauze te nemen. Want van die heerlijke bakgeur, krijgt een mens honger.
– Zorg ervoor dat je altijd minstens 1 taart klaar hebt staan, zodat die meteen de oven in kan. Time is geen money in dit geval, maar wel broodnodig als je een marathonsessie hebt gepland.
– Maak enkele taarten in tweevoud. Zo moet je maar 1 keer aan de slag om het deeg te maken.
– Kijk je vriend enkele weken ervoor poeslief in de ogen, en laat eens vallen dat een Kitchenaid echt wel heel handig zou zijn.

Diegenen die hoorden dat ik 16 taarten zou proberen bakken op 1 dag tijd, en ondertussen ook nog wou eten, m’n huis kuisen en alles klaarzetten voor de Housewarming de dag erna, verklaarden me gek. Ook m’n vriend zei dat ik deze keer écht wat te veel hooi op m’n vork nam en dat het deze keer écht wel niet zou lukken. Wel… mis poes. Het is me alweer gelukt. En nog redelijk vlotjes ook, dankzij de goede voorbereiding, de goesting waarmee ik aan de slag ging en de adrenaline om weer eens te bewijzen dat het echt wel zou lukken. De taarten werden ondertussen flink gesmaakt, dus jullie kan ik de komende weken enkel verwennen met de receptjes en wat foto’s zodat jullie zelf ook aan de slag kunnen. Maar wel eerst een draaiboekje maken he.

Standaard