Garagezilla – The Sequel

Was je altijd al op zoek naar iemand die het ene moment te bang is om haar ogen te sluiten, en het andere vrijwillig en met veel goesting bij 3 louche Bulgaren in een nog louchere wagen kruipt? Stop, met zoeken. I’m your man.

Oude herenhuizen maken veel geluiden, zegt men altijd. Ik ben meer van het principe: die geluiden moeten dan toch ergens vandaan komen. En dat dacht ik vannacht om 2 uur te bewijzen. Niet omdat ik niets beters te doen had, wel omdat m’n vriend en ik al enkele keren lawaai hoorden op het gelijkvloers. Wij lagen in de slaapkamer, 2 verdiepen hoger. En we hebben héél hoge plafonds. Dat geluid had met andere woorden best wat meters te overbruggen, dus dit moést wel iets zijn. Er rotsvast van overtuigd dat er iemand in ons huis zat, trok ik met de wederhelft naar beneden. En toen Pieter z’n eerste stap op de trap zette, leek het alsof er ineens een deur werd toegedaan beneden. Te luid, te veel toeval. Beneden moesten we zijn. Alhoewel, we… Pieter dus. Ik hield de wacht in de hal, om de man te kunnen overmeesteren als die via één van onze bergingen zou proberen te ontsnappen. Ongewapend. In een slaapbloesje. En met een bril die niet echt scherp genoeg meer is om een staanlamp van een mens te onderscheiden. Maar de intentie was er.

Vijf minuten later kreeg ik te horen dat er niets aan de hand was en trokken we terug naar boven. Pieter deed alsof alles in orde was en stelde me heel lief gerust, maar als je daarna nog 10 minuten de wacht houdt boven de trap, zo hard voorover gebogen dat je bijna naar beneden valt om toch maar elk geluid te kunnen horen… nou ja, dan mist dat geruststellen z’n effect wel.

Eens het licht uit was hoorden we weer 2 keer precies een deur toeslaan, en snorde de wederhelft z’n zakmes op om terug naar het gelijkvloers te trekken. “Maar niets aan de hand hoor schattie.” Juist ja. Nadat we zelfs de koffer van de auto grondig inspecteerden, moesten we toch terug met lege handen naar boven. Na een tussenstop in de zetel om alles nog even goed in de gaten te houden, zochten we toch maar terug onze kamer op. Op 1 voorwaarde: Hij mocht niet voor mij in slaap vallen. “Tuurlijk niet, ik ga je beschermen.” 10 minuten later lag er eentje in dromenland. En het was niet ik.

The Day After:

Hoera, het is licht! Onze spullen staan hier nog allemaal! We hebben het overleefd!
Geen sporen van inbraak. Maar ik kreeg meteen andere katten te geselen. Ik had met een gijzeling te doen. Weer stond er immers iemand voor m’n poort geparkeerd. Voor zij die wat leutige background nodig hebben, 1 adres: https://ellelives.wordpress.com/2013/09/25/garagezilla/

Na een toeterconcert waar menig fanfare nog een puntje aan kon zuigen, nog steeds geen spoor van de boosdoener(s). In afwachting van de politie besloot ik maar gewoon te… wachten. Want dat is wat mensen doen die gevangen zitten in hun eigen huis. En ze worden ook een beetje chagrijnig. Zo chagrijnig dat ze zelfs nog los op de bestuurder zouden vliegen, al was het een louche gespierde man. Oh wacht, dat deed ik al (zie de link hierboven).

Met z’n drieën waren ze dit keer. En van Bulgaarse afkomst. Uiteraard. Gelukkig spreek ik die taal ondertussen al een beetje en begrijp ik dus moeiteloos wat “soeri soeri, faaiv minoetjes” betekent. Al tellen ze in Bulgarije precies op een andere manier, want die faaiv minoetjes waren er bij mij toch een dikke dertig.

Rap rap kropen ze ondertussen in de wagen, maar dat was zonder mij gerekend. “Als jullie mij 5 minuten laten wachten, ik jullie ook”, en ik zette me in de wagen. Dat hadden ze precies niet zien aankomen, maar wat gemekker en een tiental verontschuldigingen later, leken ze te begrijpen dat ik niet ging vertrekken. Ondertussen was de buurman al enkele keren licht geamuseerd komen toekijken, en was ook m’n wederhelft poolshoogte komen nemen nadat ik hem uit z’n bed getoeterd had. Of in z’n ogen ongeloof, amusement, trotsheid of pure verontwaardiging of ‘Ik moet jou dringend naar het gesticht brengen’ blonk, weet ik nog niet goed. Al leken de eerste 2 kernwoorden het te winnen nadat ik vroeg: “Haal je eens een lepeltje? Ik ging juist beginnen aan m’n Petit Gervais toen ze toekwamen.” Dus waarom niet gewoon even ontbijten en m’n mails doen in hun wagen?

Een kwartier later hadden de Bulgaren het wel gehad. “Iz niet meer faaiv minoetjes, iz al faaivtien minoetjes’.

“Met rente gaat dat ook zo”, kaatste ik terug. En ik bleef nog even zitten.

Advertenties
Standaard

Een gedachte over “Garagezilla – The Sequel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s