Over De Beste Vent & De Mooiste KitchenAid Ooit

Acute , panische angst toen ik zag dat ie een supergroot verjaardagscadeau in z’n handen had. Ik was er al maanden 100% zeker van dat ik wist wat ik zou krijgen, en fuck, het was iets anders. Lichtjes panikerend zag ik het rampscenario alweer voor ogen: dat ik er niet blij genoeg zou uit zien. Ik heb een hartgrondige hekel aan cadeaus uitpakken in anderen hun bijzijn. De druk die ik dan voel om belachelijk happy te kijken en me over the top blij te gedragen, is niets vergeleken bij de druk die baby’s voelen om hun ouders weer eens een onsmakelijk cadeautje te bezorgen, zo’n 10 keer per dag.

“Happy kijken Elle, happy kijken.”, sprak ik mezelf toe. Om het geheel nog wat absurder te maken lichtte ik m’n vriend alvast in dat ik misschien wat vreemd zou doen, maar dat ik gewoon onder geen beding zou willen dat ie denkt dat ik niet blij ben. En dat ik er dus waarschijnlijk los over zou gaan, maar dat onder die gedaante waarschijnlijk écht wel een superblij persoon schuil ging. En dat ik m’n toekomstige reactie bij deze dus eigenlijk al heb verneukt.

Hij leek het allemaal wel weer heel schattig en amusant te vinden, dat was een meevaller.

OK, het was geen fopcadeau als in ‘ingepakt in ingepakt in ingepakt’, want het was écht wel zwaar. M’n hersenen werden gepijnigd aan 120 ideeën per seconde, maar ik kon niets bedenken van deze grootte en dit gewicht, waarvan hij dan ook nog eens 100% zeker kon zijn dat ik er dolgelukkig mee zou zijn. Want dat was ie. Z’n ogen blonken, een glimlach van hier tot in Tokio, en een geamuseerde blik. Hier stond duidelijk een zelfzeker man voor me.

Aha! Of het misschien een KitchenAid was?!  “Een KitchenAid? Wat is dat?”, klonk het onwetend. Fuck, dat dus ook niet. Sla me dood, maar dan heb ik echt geen flauw benul. OK, genoeg tijd gerokken, ik moet erdoor. Een scheur- en knipsessie, een snijwondje in m’n vinger en een seconde van absolute verwondering later, merk ik het zelfvoldane gezicht op van De Beste Vent Ooit. Een KitchenAid! Als in: Het Mooiste Keukengerei Ooit!

Hij wist dat het bestond. Hij wist wat het was. Hij wist dat dit écht iets voor mij zou zijn. En hij kocht het nog ook. (En reed 2 keer naar de AVA om het in te pakken met supermooi cadeaupapier). Met deze man trouw ik. En best binnen de 2 jaar, want daarna pas ik waarschijnlijk in geen enkel kleed meer aangezien ik vanaf nu zowat elke avond in de keuken terug te vinden zal zijn om alweer een nieuw dessertje te maken.

1000 x dank voor het meest geweldige cadeau ooit.
Ik ben verkocht.
2 keer.

Advertenties
Standaard