Housewarming. Een mooi excuus om je baking frenzy even de vrije loop te laten.

Cake met cacao en stukjes chocolade
Vanille-speculoostaart
Ricottataart met frambozen
Cheesecake
Brownie
Appelcake met amandel
Pecannotenkoek
Good old viervierdencake
Appel-kaneeltaart

Toen ik moest beslissen wat ik zou maken voor onze housewarming, was het snel beklonken. Eigenlijk wist ik op voorhand al dat ik zou gaan bakken. In die mate bijna, dat ik haast een housewarming organiseerde, puur als excuus om een hele dag volledig loss te kunnen gaan in m’n keuken. Baking frenzy, oftwel: “a state of great excitement when some baking is going on.” Dat gebeurde dus 2 weken geleden. 4 weken terug dook ik m’n patisserieboeken en online hulplijnen al in, om een menu op te stellen. En een week later werkte ik m’n draaiboek uit. Je bent licht neurotisch, of je bent het niet.

Een gouden tip wanneer je beslist om 16 taarten en cakes te gaan bakken op 1 dag tijd: planning is alles. Wat die 16 betreft overigens: dat getal is compleet gerechtvaardigd. Echt wel. We verwachtten iets meer dan 80 personen, dus als iedereen 2 stukjes eet, moet je er 160 in huis zien te hebben. Je moet dus niet alleen kunnen bakken, ook je wiskunde moet meezitten. Maar planning dus:

– Kies niet allemaal taarten die elk een uur in de oven moeten. Er zijn er genoeg waarbij een half uurtje volstaat.
– Doe je boodschappen op voorhand. De hoofdingrediënten zijn toch meestal boter, bloem, suiker, eieren, vanille en ook ricotta, noten en fruit blijven een dikke week goed.
– Kies voor taarten waarbij je qua afwerking amper werk hebt.
– Ga voor een keertje voor kant- en klaar kruimel- of bladerdeeg. Zo win je massa’s tijd.
– Start de dag zelf met enkele taarten die maar een half uurtje de oven in moeten. Zo boek je meteen visueel resultaat en geraak je niet ontmoedigd.
– Na een drietal taarten die maar een korte baktijd nodig hebben, kan er eentje van een uur de oven in.
– Ondertussen kan je al aan je volgende taart beginnen zodat die klaar staat om erna de oven in te gaan, én heb je de tijd om een kleine middagpauze te nemen. Want van die heerlijke bakgeur, krijgt een mens honger.
– Zorg ervoor dat je altijd minstens 1 taart klaar hebt staan, zodat die meteen de oven in kan. Time is geen money in dit geval, maar wel broodnodig als je een marathonsessie hebt gepland.
– Maak enkele taarten in tweevoud. Zo moet je maar 1 keer aan de slag om het deeg te maken.
– Kijk je vriend enkele weken ervoor poeslief in de ogen, en laat eens vallen dat een Kitchenaid echt wel heel handig zou zijn.

Diegenen die hoorden dat ik 16 taarten zou proberen bakken op 1 dag tijd, en ondertussen ook nog wou eten, m’n huis kuisen en alles klaarzetten voor de Housewarming de dag erna, verklaarden me gek. Ook m’n vriend zei dat ik deze keer écht wat te veel hooi op m’n vork nam en dat het deze keer écht wel niet zou lukken. Wel… mis poes. Het is me alweer gelukt. En nog redelijk vlotjes ook, dankzij de goede voorbereiding, de goesting waarmee ik aan de slag ging en de adrenaline om weer eens te bewijzen dat het echt wel zou lukken. De taarten werden ondertussen flink gesmaakt, dus jullie kan ik de komende weken enkel verwennen met de receptjes en wat foto’s zodat jullie zelf ook aan de slag kunnen. Maar wel eerst een draaiboekje maken he.

Advertenties
Standaard

DIY: Krijtmuur maken met schoolbordverf

Na een race tegen de klok om verhuisd te geraken, en dagen die bestonden uit 21 uur verbouwen en 3 uur slapen, kon ik maar 1 ding meer zeggen: “Schuren en schilderen, dat nooit meer.”

En wat doet een intelligent, stabiel en logisch ingesteld persoon dan 2 maanden later? Schilderen uiteraard. Kill me now.

Binnenkort verwachten we hier een 80-tal personen voor onze housewarming. En als ik iets doe, wil ik het goed doen. Onder ‘het goed doen’, versta ik: massa’s taarten, koekjes en wafels bakken (wordt waarschijnlijk weer 21 uur werken en 3 uur slapen). Maar het oog wil ook wat. En dus wou ik van die kleine krijtbordjes om in de taarten te prikken, waarop ik kon schrijven welk lekkers het juist was. Nou, probleem: nergens van die kleine krijtbordjes te bespeuren. Of toch niet hoe ik het in mijn autistische, perfectionistische en lichtjes neurotische hoofd had.

En wat doe je als je niet meteen krijtbordjes vindt? Je hele muur dan maar gewoon schilderen met schoolbordverf natuurlijk. Want dat is zo ongeveer hetzelfde, toch? En helemaal niet tijdrovender, duurder, ingrijpender of aanverwanten.

Twee minuten later had ik de toestemming van mijn wederhelft, voor wie dit soort impulsieve ideeën dagelijkse kost is (maar wel amusante, want ik kan het echt heel leuk brengen). En iets later had ik mijn gerief. (Ook nog witte verf overigens, want als we dan toch bezig waren, kon ik beter meteen ook de andere muren in de ontbijtruimte schilderen, niet?)

Ik koos voor schoolbordverf van Gamma: 17,50 euro per pot van een halve liter, wat heel goed meevalt. En het resultaat mag er zijn. Na 1 laag was de dekking al heel erg goed, en na een tweede zat het helemààl goed.

Waar de krijtjes lagen?
“Dat hebben we niet, juffrouw.”
“Maar jullie verkopen schoolbordverf, meneer? De mensen die daarvoor kiezen, hebben toch sowieso krijt nodig?”
“Juist ja, daar hebt ge een punt. Dat we daar nog niet aan gedacht hebben.”

Halleluja. Alweer iemand op een idee gebracht. Hopelijk jullie ook. Of niet, dat is ook goed. Dan heb ik een origineler interieur.

Standaard